تبلیغات
امام حسن مجتبی علیه السلام - مطالب امام محمد باقر علیه السلام
امامی تنها در برابر موج عظیم ارتداد
نظرات | ادامه مطلب

امام باقر


پس از رحلت پیامبر عظیم الشأن اسلام صلى الله علیه و آله، دست جامعه از دامان عترت، این معلّمان و مفسّران حقیقی قرآن و سنت پیامبر خدا كوتاه شد. جامعه آن روزگار چون از روش ها و ملاك هاى صحیحى براى استنباط احكام و معارف قرآنى برخوردار نبود، در حقیقت از محتواى قرآنى فاصله گرفت و قرآن را نیز از دست داد.


جامعه آن روز بر اثر جدایى از عترت، به ارتدادها و افكار انحرافى فراوانى دچار شده بود. به همین جهت بود كه امام سجاد علیه السلام نیز كه امامتش معاصر این زمان بود، بیشتر فعالیت خود را بر جنبه فكرى و فرهنگى نهاد، البته به روش دعـا و مـنـاجـات، زیـرا بـراى آن بـزرگـوار تـشـكـیـل حـلقـه درس و بـیـان مـسـتـقـیـم مـسـائل امـكـان نـداشـت . نقطه اوج این مـسـائل فـكـرى و فـرهـنـگـى در جـامـعـه اسـلامـى تـقـریـبـاً مصادف با دوران امـامـت امـام بـاقـر علیه السلام بـود.

 

چرا این همه تشتّت و اختلاف

در دوره امام باقر علیه السلام، عـوامـل مـتـعـددى از جمله ارتـقـاء سـطح فكرى مردم و نیز گسترش پهنه كشور اسلامى در اثر فتوحات مکرر و در نتیجه ورود مسلمانانی جدید از ایران، روم، مصر، یونان و بلاد دیگر با تمدن و فرهنگ خاص، و افكار و آراى فلسفى و عقیدتى گوناگون، به میان جامعه مسلمین، سبب شد تا علاوه بر اینکه جریان فكرى و فرهنگى جامعه از رشد نسبتاً وسـیـعـى بـرخـوردار شـود، زمینه ظهور و رشد گـروهـهـاى مـخـتـلف و تـشتّت فكرى جامعه نیز فراهم شود. از جمله علل عمده این اختلافات می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

 

الف- سـیـاسـت نادان نـگـه داشـتـن مـردم:

مـتأسـفـانـه بـعـد از رسـول خـدا صلى الله علیه و آله، سـردمـداران امـت، بـر كنار زدن اهل بیت علیهم السلام كه همسنگ و همراه با قرآن و مفسران واقعى آن بـودنـد، اجـتـمـاع كـردنـد و ایـن سـیـاسـت تـوسـط حـكـومـت بـنـى امـیـه بـه طـور كـامـل اجـرا شـد.  عـلاوه بـر آن، صـحـابـه از بـیـان روایـات رسـول خـدا صلى الله علیه و آله مـنـع شـدنـد و در پی این سیاست، مردم در بى خبرى گسترده اى نسبت به اسـلام واقـع شـدنـد.

در دوره امام باقر علیه السلام، عـوامـل مـتـعـددى از جمله ارتـقـاء سـطح فكرى مردم و نیز گسترش پهنه كشور اسلامى در اثر فتوحات مکرر و در نتیجه ورود مسلمانانی جدید از ایران ، روم ، مصر، یونان و بلاد دیگر با تمدن و فرهنگ خاص، و افكار و آراى فلسفى و عقیدتى گوناگون، به میان جامعه مسلمین، سبب شد تا علاوه بر اینکه جریان فكرى و فرهنگى جامعه از رشد نسبتاً وسـیـعـى بـرخـوردار شـود، زمینه ظهور و رشد گـروهـهـاى مـخـتـلف و تـشتّت فكرى جامعه نیز فراهم شود

در چـنـیـن زمـانـى بـه طـور طـبـیـعـى افـرادى كـه تـعـدادى حـدیـث از رسـول خـدا صلى الله علیه و آله در حـافـظـه داشـتـنـد و آشـنـا بـه بـعـضـى احـكـام بـوده و تـوان بـافـتـن مـسـائل بـه هـمدیگر را دارا بودند، عالم و فقیه شمرده و معرفى مى شدند. سیاست حكومت هم در كنار بى خبر نگه داشتن و بریدن مردم از اهل بیت علیهم السلام، رجوع دادن آنان به سوى عالم نمایانى بود كـه در مـقـابـل اهـل بیت علیهم السلام تراشیده شده اند. كسانى كه علمشان در خدمت حكومت است و جز آنچه حكومت بـخواهد نمى گویند. اینها از جانب حكومت تایید و پشتیبانى و تبلیغ مى شوند تا خلاء رهبرى عـلمـى در جـامـعـه را پـر كـنـند و مردم نبود اهل بیت علیهم السلام را متوجه نشوند. نتیجه طبیعى چنین جوّى و چنین رهـبـران فـكـریـى، بـه وجـود آمـدن اخـتـلاف و چندگانگى است، روى آوردن به رأى، قیاس و استحسان در احكام و تفسیرهاى غلط آیات كتاب خدا و بدفهمیدن و بدفهماندن و... .

در زمان امام باقر علیه السلام و به وسیله عـمـربـن عـبـدالعـزیـز ایـن سـیـاسـت لغـو شـد و دستور جمع آورى و تدوین احادیث پیامبر صلى الله علیه و آله صادر گـردید. اما پس از جمع آورى احادیث، عالمان حدیث با انبوهى از روایات روبرو گشتند. حال با توجه به آزادشدن تدوین حدیث ، عالمان به بلاد مختلف سفر مى كردند و این احادیث را مـى شـنـیـدنـد و مـى‌نـوشـتـنـد و پـخـش مـى كـردنـد و نـتـیـجـه طـبـیـعـى نقل این احادیث به وجود آمدن اختلاف در آموزه های دینی بود.

مـطـلب دیـگرى كه در همین زمینه اهمیت داشت، سخنان و اجتهادات صحابه پیامبر صلى الله علیه و آله بود كه در كنار سـنـت قـرار داده شده و حجت گشته بود و توسط محدثان در زمره سخنان و سنت پیامبر صلى الله علیه و آله نـوشته و مـنـتـشـر مـى گـردیـد و سـبـب اخـتـلاف مـى شـد.

امام باقر

ب - عالمان به ظاهر مسلمانِ اهل کتاب:



:: مرتبط با: امام محمد باقر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1393/09/5
زمان : 08:27 ق.ظ
زیبا زندگی کن همچون او
نظرات | ادامه مطلب

امام باقر

منش و رفتار امامان معصوم علیهم السلام در همه عرصه های زندگی فردی و اجتماعی، ‏تصویرى حقیقی از قرآن كریم است که بشر امروز باید از تمامی ابعاد آن توشه برگیرد و آن را همچون نقشه ی راهی برای رسیدن به یک زندگی ایده آل، چه از لحاظ مادی و چه از لحاظ معنوی، در برابر خود قرار دهد و بر اساس آن گام بردارد. با این حال گاهی، تنها گوشه ‏اى از ویژگیهای رفتاری و فضایل آن بزرگواران، توجّه موّرخان را به خود جلب نموده است و متاسفانه آنان از پرداختن به ابعاد دیگر زندگی سراسر آموزنده آن حضرات غافل گردیده اند.

به عنوان نمونه آنگونه که عبادت امام سجاد علیه السلام برجسته گردیده، به بُعد علمى ایشان پرداخته نشده است. و یا اینکه همواره از جنبه علمى امام باقر علیه السلام بسیار سخن گفته شده ولی جوانب دیگر زندگی پربرکت حضرتش مورد غفلت واقع شده است.

از این رو ما در این نوشتار، به ذكر برخى از فرازهای نورانی زندگى پنجمین حجت پروردگار، امام محمد باقر علیه السلام اشاره مى‏ كنیم و خواننده محترم را وا مى‏ گذاریم تا از این رهگذار، خود به ابعاد ناگفته دیگر آن‏ بزرگوار پى ببرد.

 

بخشنده ترین

ابن شهر آشوب در كتاب مناقب خود در مورد امام باقر علیه السلام مى ‏نویسد: او راستگوترین و گشاده روترین و بخشنده ‏ترین مردمان بود. در میان ‏اهل بیت علیهم السلام كمترین ثروت و در عین حال بیشترین هزینه را داشت. هر جمعه یك دینار صدقه مى‏ داد و مى‏ فرمود:  صدقه روز جمعه به خاطر فضیلت این روز بر دیگر روزها، دو چندان مى ‏شود.

چنانکه شیخ مفید درباره آن‏ حضرت مى‏ گوید: مراتب بخشندگى او در خاص و عام آشكار و بزرگوارى ‏اش در میان مردم مشهور و با وجود كثرت عیال و متوسّط بودن وضع زندگى ‏اش به تفضیل و احسان شناخته شده بود.

سلیمان بن دمدم می گوید: آن ‏حضرت از پانصد درهم ‏تا ششصد و تا هزار درهم جایزه مى ‏داد و هیچ گاه از دادن صله به برادران‏ و دیداركنندگان و امیدوارانش به ستوه نمى ‏آمد. هر گاه مى ‏خندید، مى ‏فرمود : خداوندا بر من خشم مگیر.

أبى مى‏نویسد: هر گاه فرد دردمند و گرفتارى را مى‏دید، زیر لب استعاذه مى ‏گفت و هیچ گاه از اهل خانه ‏اش شنیده نشد كه ‏به فقیر بگوید: اى فقیر! خدا به تو بركت دهد و یا اى فقیر! این را بگیر. بلكه ‏آن ‏حضرت همواره مى‏ فرمود كه فقیران را با بهترین نامهایشان صدا بزنند.(1)

امام صادق‏ علیه السلام می فرمود : ابوجعفر علیه السلام به هنگام شهادت، غلامان بدِ خویش را آزاد كرد و خوبان آنها را نگاه داشت. من گفتم : اى پدر اینها (بدان) را آزاد مى ‏كنى و آنها (خوبان) را نگاه مى‏ دارى ؟ فرمود : اینان از من اندوهناك شده اند پس این در برابر آن

مۆدبّ ترین



:: مرتبط با: امام محمد باقر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/02/22
زمان : 08:38 ق.ظ
امامی تنها در برابر موج عظیم ارتداد
نظرات | ادامه مطلب

امام باقر


پس از رحلت پیامبر عظیم الشأن اسلام صلى الله علیه و آله، دست جامعه از دامان عترت، این معلّمان و مفسّران حقیقی قرآن و سنت پیامبر خدا كوتاه شد. جامعه آن روزگار چون از روش ها و ملاك هاى صحیحى براى استنباط احكام و معارف قرآنى برخوردار نبود، در حقیقت از محتواى قرآنى فاصله گرفت و قرآن را نیز از دست داد.


 

 

جامعه آن روز بر اثر جدایى از عترت، به ارتدادها و افكار انحرافى فراوانى دچار شده بود. به همین جهت بود كه امام سجاد علیه السلام نیز كه امامتش معاصر این زمان بود، بیشتر فعالیت خود را بر جنبه فكرى و فرهنگى نهاد، البته به روش دعـا و مـنـاجـات، زیـرا بـراى آن بـزرگـوار تـشـكـیـل حـلقـه درس و بـیـان مـسـتـقـیـم مـسـائل امـكـان نـداشـت . نقطه اوج این مـسـائل فـكـرى و فـرهـنـگـى در جـامـعـه اسـلامـى تـقـریـبـاً مصادف با دوران امـامـت امـام بـاقـر علیه السلام بـود.

 

چرا این همه تشتّت و اختلاف

در دوره امام باقر علیه السلام، عـوامـل مـتـعـددى از جمله ارتـقـاء سـطح فكرى مردم و نیز گسترش پهنه كشور اسلامى در اثر فتوحات مکرر و در نتیجه ورود مسلمانانی جدید از ایران، روم، مصر، یونان و بلاد دیگر با تمدن و فرهنگ خاص، و افكار و آراى فلسفى و عقیدتى گوناگون، به میان جامعه مسلمین، سبب شد تا علاوه بر اینکه جریان فكرى و فرهنگى جامعه از رشد نسبتاً وسـیـعـى بـرخـوردار شـود، زمینه ظهور و رشد گـروهـهـاى مـخـتـلف و تـشتّت فكرى جامعه نیز فراهم شود. از جمله علل عمده این اختلافات می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

 

الف- سـیـاسـت نادان نـگـه داشـتـن مـردم:

مـتأسـفـانـه بـعـد از رسـول خـدا صلى الله علیه و آله، سـردمـداران امـت، بـر كنار زدن اهل بیت علیهم السلام كه همسنگ و همراه با قرآن و مفسران واقعى آن بـودنـد، اجـتـمـاع كـردنـد و ایـن سـیـاسـت تـوسـط حـكـومـت بـنـى امـیـه بـه طـور كـامـل اجـرا شـد.  عـلاوه بـر آن، صـحـابـه از بـیـان روایـات رسـول خـدا صلى الله علیه و آله مـنـع شـدنـد و در پی این سیاست، مردم در بى خبرى گسترده اى نسبت به اسـلام واقـع شـدنـد.

در دوره امام باقر علیه السلام، عـوامـل مـتـعـددى از جمله ارتـقـاء سـطح فكرى مردم و نیز گسترش پهنه كشور اسلامى در اثر فتوحات مکرر و در نتیجه ورود مسلمانانی جدید از ایران ، روم ، مصر، یونان و بلاد دیگر با تمدن و فرهنگ خاص، و افكار و آراى فلسفى و عقیدتى گوناگون، به میان جامعه مسلمین، سبب شد تا علاوه بر اینکه جریان فكرى و فرهنگى جامعه از رشد نسبتاً وسـیـعـى بـرخـوردار شـود، زمینه ظهور و رشد گـروهـهـاى مـخـتـلف و تـشتّت فكرى جامعه نیز فراهم شود

در چـنـیـن زمـانـى بـه طـور طـبـیـعـى افـرادى كـه تـعـدادى حـدیـث از رسـول خـدا صلى الله علیه و آله در حـافـظـه داشـتـنـد و آشـنـا بـه بـعـضـى احـكـام بـوده و تـوان بـافـتـن مـسـائل بـه هـمدیگر را دارا بودند، عالم و فقیه شمرده و معرفى مى شدند. سیاست حكومت هم در كنار بى خبر نگه داشتن و بریدن مردم از اهل بیت علیهم السلام، رجوع دادن آنان به سوى عالم نمایانى بود كـه در مـقـابـل اهـل بیت علیهم السلام تراشیده شده اند. كسانى كه علمشان در خدمت حكومت است و جز آنچه حكومت بـخواهد نمى گویند. اینها از جانب حكومت تایید و پشتیبانى و تبلیغ مى شوند تا خلاء رهبرى عـلمـى در جـامـعـه را پـر كـنـند و مردم نبود اهل بیت علیهم السلام را متوجه نشوند. نتیجه طبیعى چنین جوّى و چنین رهـبـران فـكـریـى، بـه وجـود آمـدن اخـتـلاف و چندگانگى است، روى آوردن به رأى، قیاس و استحسان در احكام و تفسیرهاى غلط آیات كتاب خدا و بدفهمیدن و بدفهماندن و... .

در زمان امام باقر علیه السلام و به وسیله عـمـربـن عـبـدالعـزیـز ایـن سـیـاسـت لغـو شـد و دستور جمع آورى و تدوین احادیث پیامبر صلى الله علیه و آله صادر گـردید. اما پس از جمع آورى احادیث، عالمان حدیث با انبوهى از روایات روبرو گشتند. حال با توجه به آزادشدن تدوین حدیث ، عالمان به بلاد مختلف سفر مى كردند و این احادیث را مـى شـنـیـدنـد و مـى‌نـوشـتـنـد و پـخـش مـى كـردنـد و نـتـیـجـه طـبـیـعـى نقل این احادیث به وجود آمدن اختلاف در آموزه های دینی بود.

مـطـلب دیـگرى كه در همین زمینه اهمیت داشت، سخنان و اجتهادات صحابه پیامبر صلى الله علیه و آله بود كه در كنار سـنـت قـرار داده شده و حجت گشته بود و توسط محدثان در زمره سخنان و سنت پیامبر صلى الله علیه و آله نـوشته و مـنـتـشـر مـى گـردیـد و سـبـب اخـتـلاف مـى شـد.

امام باقر

ب - عالمان به ظاهر مسلمانِ اهل کتاب:



:: مرتبط با: امام محمد باقر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/02/22
زمان : 08:37 ق.ظ
شیعه امام‌باقر علیه‌السّلام در تندباد حادثه
نظرات | ادامه مطلب

امام باقر


عصر امامت و رهبریِ حجت پنجم حق، حضرت امام محمد باقر علیه السّلام مصادف بود با تشدید فشارهای خلفا و حكّام بنی امیه بر شیعیان آل محمد صلی الله علیه وآله. فشار اموی ها، جز در دو سال حكومت «عمر بن عبد العزیز» (از سال 99 تا 110)، در تمام دوران حكومت آنان به شدت ادامه داشت.  این فشار در عراق که مركز اصلی شیعه محسوب می شد بیش از سایر نقاط سرزمین های اسلامی بود.

 

انحراف از حق

با توجه به برخی اخبار، در اثر فشار و اختناق موجود، مردم عراق از رفتن نزد امام باقر علیه السّلام در مدینه، نهی شده بودند.(1) از این رو شیعیان هر ساله در مراسم حج، با امام تماس داشتند. این تماس ها معمولاً یا در مكه و یا در بازگشت و عبور از مدینه، صورت می گرفت.

بسیاری از شیعیان عراق انتظار داشتند كه امام علیه السّلام به عراق آمده و دست به شمشیر ببرد. ولی امام باقر علیه السّلام مأمور به تقیه بود. لذا، برخی از آنها نسبت به امامت آن حضرت دچار تردید گشتند. آگاهی كافی درباره امامت به آنها نمی رسید و به همین جهت گروهی به «زید» برادر امام گرویدند و انشعابی را بوجود آوردند. هر چند زید هفت سال زودتر از برادرش، در كوفه وفات یافت. اما در همین دوره و پس از آن ریشه های گرایش به زید در میان شمار زیادی از شیعیان رشد كرد.

 

گروهی مشکل ساز

مخالفت با مصالح «امویان» موجب اختلافات كمتری در میان شیعیان می گشت. اما به موازات فروكش كردن فشار های سیاسی بر آنان، مسئله «غُلات» به تدریج دامنه بیشتری گرفت؛ به طوری كه مسأله مهم در زمان امام صادق علیه السّلام مسأله «غُلات» محسوب می گردید. مشكل «غُلات» در این دوران، یكی از مشكلات برای شیعیان بود. شمار این گروه رو به فزونی بود. وقتی كه امام باقر علیه السّلام آنها را از خود طرد كرد، اصحاب آن حضرت نیز «غُلات» را از جمع خود بیرون راندند. «مغیره بن سعید» و «بیان بن سمعان»، كه هر دو از معروفترین شخصیت های غالیان و از رهبران آنها بودند، توسط اصحاب امام باقر علیه السّلام تكفیر شدند. تأكید امام باقر علیه السّلام به عمل گرایی شیعیان، به طور غیر مستقیم، در مقابل تمام فرقه هایی كه به عمل صالح اعتنایی نداشتند، صورت می گرفت.

 

از بیان امام زمان

روایت مفصلی از امام باقر علیه السلام درباره تحلیل اوضاع سیاسی شیعه و فشار خلفا از آغاز تا زمان آن حضرت نقل شده كه به منظور روشن شدن دیدگاههای امام در این زمینه به نقل آن می ‌پردازیم:

«ما اهل بیت، از ستم قریش و صف‌ بندی آنان در مقابلمان چه‌ ها كشیدیم و شیعیان و دوستان ما از مردم چه ‌ها كشیدند. زمانی كه رسول خدا - صلی الله علیه و آله - رحلت كرد، اعلان فرمود كه ما (اهل بیت) به مردم از خودشان اولی ایم.  اما قریش با كمك یكدیگر این امر را از محور آن خارج كردند. آنان برای رسیدن به حكومت با حق و اولویت ما به حكومت استدلال كردند، ولی حق ما را تصاحب نمودند. آنگاه حكومت در میان قریش دست به دست گردید تا این كه دوباره به ما اهل بیت بازگردید. ولی مردم بیعت ما را شكستند و علیه ما جنگ بپا كردند، بطوری كه امیرالمۆمنین - علیه السلام - تا هنگامی كه به درجه رفیعه شهادت نائل آمد، در فراز و نشیبِ (تندباد حوادث) قرار گرفته بود و سپس با فرزندش امام حسن - علیه السلام - بیعت كرده و وعده وفاداری به او دادند،



:: مرتبط با: امام محمد باقر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/02/22
زمان : 08:37 ق.ظ
چگونه بفهمم پیشوای پنجم من کیست؟!
نظرات | ادامه مطلب

ولادت امام محمد باقر (ع)


حضرت امـام محمد باقر علیه السلام پس از شهادت پدر بزرگوارش امام سجّاد علیه السلام در سال 95 هجرى قمرى، عهده دار مـنصب امامت شد. امامت آن گرامى همچون دیگر امامان علیهم السلام بر دو پایه اساسى مبتنى است : گزینش و تأیید از سوى مبداء وحى و شایستگى هاى معنوى ، اخلاقى و علمى .

 

تأییدات آسمانی

هم شیعه و هم سنّی روایات فراوانى را از رسول خدا نقل كرده اند كه جانشینان پیامبر صلى الله علیه و آله دوازده نفرند و یكى بعد از دیگرى خواهند آمد و در بسیارى از آن ها اسامى دوازده نفر ذكر گردیده كه اوّلین آنان امام على علیه السلام و آخرینشان حضرت مهدى علیه السلام است و نام امام محمد باقر علیه السلام نیز در میان این اسامى و در ردیف پنجم وجود دارد .(1)

در اخبار اهل سنّت آمده است كه پیامبر صلى الله علیه و آله فرمود:  پس از من دوازده امیر مى آیند كه همه آن ها از قریشند.  و در برخى به جاى «امیر» كلمه «خلیفه» آمده است .

طبیعى است كه آن ها از بنى امیّه نیستند؛ زیرا اوّلا شمار آن ها دوازده نفر نیست و ثانیا آن ها در موقعیتى نیستند كه در خور خلیفه رسول اللّه صلى الله علیه و آله باشند.

تصریحات و نصوص فراوانى از جمله از خداوند متعال در لوح محفو1 از انبیاى متقدّم و ائمّه علیهم السلام و... بر امامت امام باقر علیه السلام به خصوص دلالت دارند.(2)

چنانکه جابر بن عبداللّه انصارى نقل می کند :

هنگامى كه خداوند این آیه را بر پیامبر نازل كرد:

« یا اَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اَطیعُوا اللّهَ وَ اَطیعُوا الرَّسُولَ وَ اُولِى الاَْمْرِ مِنْكُمْ» (نـسـاء/59)

بـه مـحـضـر رسـول خـدا صلى الله علیه و آله عـرض كـردم: خدا و پیامبرش را شناختیم ؛ اولوالامر ـ كه خداوند طاعتشان را قرین طاعت شما قرار داده است ـ كیانند؟

فـرمود: اى جابر! آنان جانشینان من و پیشوایان مسلمانان هستند. نخستین‌شان على بن ابى طالب است ؛ سپس حسن و حسین ؛ سپس ‍ على بن حسین؛ پس از او محمّد بن على كه در تورات به (باقر) مـعـروف است و تو اى جابر، او را درك خواهى كرد. زمانى كه او را دیدار كردى سلام مرا به او بـرسـان. سـپـس جـعـفر بن محمد صادق ، پس از او موسى بن جعفر، سپس على بن موسى، سپس محمد بن على، بعد از او على بن محمّد، سپس حسن بن على ، پس از او همنام و هم كنیه من حجت خدا در زمین، فرزند حسن بن على ... .(3)

امام همچون پیامبر هم سمت مرجعیّت دینى امت را بر عهده دارد، هـم مـسـۆولیـت رهـبـرى و زعامت سیاسى جامعه اسلامى ، و هم شأن و جایگاه حاكمیت و ولایت معنوى بر جان و مال مردم را. شخصى از عهده این شۆون مهم بر مى آید كه از شرایطى ـ از جمله علم ، عصمت ، امانت و توان و قـدرت لازم ـ بـرخـوردار بـاشـد

مالك بن اعین جَهْنىّ نیز مى گوید: على بن حسین (امام سجّاد علیه السلام) فرزندش محمد بن على را وصىّ خود كرد و به او فـرمـود: فـرزنـدم ! تو را پس از خود جانشین خویش قرار دادم . عهد امامت را ـ كه میان من و تو اسـت ـ كـسـى ادعـا نـمـى كند مگر آنكه خداوند در روز قیامت گردنبندى از آتش بر گردن وى مى آویزد.(4)

 

شایستگی‌هاى ذاتی



:: مرتبط با: امام محمد باقر علیه السلام ,
نویسنده : عظیم جان آبادی
تاریخ : 1392/02/22
زمان : 08:35 ق.ظ
 

 




.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.